غم اوارگي و دربدري.

                             غم تنهايي و خونين جگري.

قاصدك ،واي به من،همه از خويش مرا مي رانند،

همه ديوانه و ديوانه ترم مي خوانند.

مادر من غم هاست،

                       مهد و گهواره من ماتم هاست.

قاصدك دريابم!روح من عصيان زده و طوفاني ست.

اسمان نگهم بارانيست.

قاصدك ،غم دارم،

                       غم به اندازه  سنگيني عالم دارم.

قاصدك،غم دارم،

                       غم من صحراهاست،

                                         افق تيره او نا پيداست.

قاصدك ،ديگر از اين پس منم و تنهايي،

و به تنهايي خود در هوس عيسايي،

و به عيسايي خود،منتظر معجزه اي غوغايي.

قاصدك،زشتم من ،زشت چون چهره سنگ خارا،

                               زشت مانند زال دنيا.

قاصدك ،حال گريزش دارم،

مي گريزم به جهاني كه در ان پستي نيست،

                         پستي و مستي و بد مستي نيست.

مي گريزم به جهاني كه مرا نا پيداست،

                         شايد ان نيز فقط يك روياست!!!